سه‌شنبه 15 مهر 1399کد مطلب: 20338

دکتر عبدالرضا مدرس‌زاده استاد زبان و ادبیات فارسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد کاشان کاشان فردا – در میان شاعران نامدار معاصر؛ شاید بتوان به‌درستی سهراب سپهری را شاعری با بیشترین هنجارگریزی و سنت‌شکنی در حوزه زبان و تصویر دانست که برآمده از سبک شخصی زندگی اوست به عبارت دیگر شعر سهراب آیینه تمام‌نمای مردی ساده و صمیمی و بی‌آلایش و به دور از ناراستی است که خلوت و جلوتی دوگانه آن را پوشش نداده‌است.

آن انزوای خودساخته و خود خواسته و گریز از زندگی دودگرفته شهری و پناه بردن به سایه‌سار درختان در سار و چنار و گلستانه و اردهال، بی آن که ادا و اطواری برای خودنمایی و خلاف آب شنا کردن باشد، هنرآفرین و شخصیت‌ساز هم بوده‌است.

بیشتر بخوانیم:
+ هشت کتاب سپهری به ترکی استانبولی ترجمه شد

این که برخی منتقدان که سی سال پیش شعر او را تحویل نمی‌گرفتند ، اکنون مجبور به اصلاح دیدگاه خود شده‌اند به‌معنی راضی شدن سخت‌گیرترین سلیقه‌ها در برابر مصراع‌هایی است که گاهی هیچ آرایه و ابهام و پیچیدگی در آنها نیست. آنان روایت تازه سهراب از هنر و زندگی را در چارچوب عرفان و طبیعت پذیرفته‌اند.

شعر سهراب نه هیجانات تند سیاسی و نه احساسات تیز جوانی و نه انتقادهای روزنامه‌ای و محفلی را با خود دارد و البته از همه احوال عشق و سیاست و اجتماع هم برکنار نیست و آن‌گونه که امثال شاملو او را سر در لاک خود دانسته‌اند، هم نیست.

شعر سپهری حاوی فهرستی از داده‌ها و تعابیر و تصاویر متناسب با ذهن انسان کلافه‌شده و سردرگم در عصر معراج آهن و پولاد و سیمان است و اقبال چهل ساله به او وشعرش درستی اجزای این فهرست را نشان می‌دهد.

هنر بزرگ سپهری، نهراسیدن از انزوا و پشیمان‌نبودن از شهرت‌گریزی است و بدین‌ترتیب او در حالی که در غروبی تلخ و سنگین، تن به خاک‌ می‌سپرد، طلوعی آبی‌رنگ در طیفی از ماندگاری و پاکی در سپهر هنر و ادبیات ایران داشت.

عبدالرضا مدرس‌زاده _ کانال پژواک روشنگری

از این نویسنده:

+ شاهنامه خواندن فراست می‌خواهد

 

لینک کوتاه این مطلب:
دسته بندی :

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.